Jean Baptiste de Lamarck
Aby można było badać historię Ziemi konieczna jest znajomość organizmów żyjących w dawnych epokach geologicznych. Problemami tymi zajmuje się paleontologia. Jest to nauka łącząca biologię z geologią. Twórczej tej interesującej gałęzi był Jean Baptiste de Lamarck. W efekcie swych badań wydał pracę pt. "Flora Francuska". Ten wielki przyrodnik dokonał, także podziału na kręgowce i bezkręgowce. Uczony próbował także wyjaśnił mechanizm powstawania nowych form w przyrodzie. Jedna jego teza głosiła, że życie dąży samoistnie do powiększenia części organizmu, lub też jego całości. W ten sposób można wyjaśnić, dlaczego organizmy niżej zorganizowane są mniejsze od organizmów wyższych. Znakomita teoria okazała się ta, która mówiła, że wszystkie zmiany budowy ciała, lub nabyte w ciągu życia osobnika, są przekazywane potomstwu i utrwalane dziedziczenie. Przez 10 ostatnich lat Lamarck pracował nad dziełem swego życia "Historia Naturalną"
Wśród największych sław geologicznych jest Duńczyk, Nicolaus Steno - lub jak kto woli, Niels Stensen. Swoimi badaniami na zawsze wpisał się w poczet wielkich geologów jako ten, który udowodnił kilka niezwykle istotnych dla tej dziedziny naukowej teorii. Ciekawostką jest fakt, że niektóre obowiązują do dziś i są wykładnią wielu naukowych przedsięwzięć. Nicolaus Steno urodził się w 1638 roku w Kopenhadze, zmarł w 1686 w Schwerinie. To jeden z najlepszych geologów i anatomów w historii nauki. W zakresie tej pierwszej nauki, Steno udowodnił, że część skał powstaje w wyniku sedymentacji - tłumaczy to istnienie skał osadowych, tłumaczy także ich powstawanie. Równie wielkim osiągnięciem Duńczyka są cztery podstawowe zasady stratygrafii. Zasada pierwotnie poziomego położenia warstw skalnych, ciągłości obocznej warstw, zasada superpozycji oraz zasada przecinania są geologicznymi prawidłami do dnia dzisiejszego.
Poczet wielkich geologów i nie tylko.